نشانه هایی از اختلال شخصیت مرزی و توصیه های درمانی

بيماران مبتلا به اختلال شخصيت مرزي در انگار در مرزي بين نوروز و پسيكوز قرار دارند و با بي ثباتي فوق العاده در عاطفه، خلق، رفتار مشخص ميشوند. يك فرد مبتلا به اختلال شخصيت مرزي ممكن است در يك موقعيت، فردي را به عنوان «دوست داشتني ترين و مهمترين » در نظر بگيرد و در موقعيت ديگري از او به عنوان «بيرحمترين و استثمار كننده ترين شخص» ياد كند. ظاهرا نقطه ي تعادلي درزندگي آنها وجود ندارد. 

سندروم بی‌ثباتی عاطفی شخصیت، ای آی پی اس، یا به عبارتی دیگر، اختلال شخصیتی مرزی، توصیف‌گر مشکلی است که انسان‌های دارای عدم ثبات احساسی، اضطراب یا الگوی رفتاری خودویرانگر به آن مبتلا هستند. اگر کسی دارای ای آی پی اس باشد ممکن است دچار حالت روان پریشی مرزی شود که حالت تردید و دودلی کامل درباره خود و دیگران دارد.

رفتارهایی که ممکن است از شخص مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بروز کند

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی نسبت به مفاهيم هويت ، ارزشها ، وفاداريها و هدفهاي خود ترديد دارند، براي جبران هويت ناقص و آشفته خود اغلب روي پوستشان كلماتي مانند مادر، عشق يا عكسهايي (مانند عكس فرد محبوب يا حيوانات) را خال كوبي ميكنند. اين خال كوبيها در حكم قدرت دهنده و آرامش بخش است. از طرف ديگر اين بيماران در روابط پر شور و ناپايدار (كه گاهي با بي مبالاتي جنسي همراه است) درگير ميشوند. نكته مهم و دردناك زندگي افراد شخصیت مرزي اقدام هاي مكرر خود آزاري (خود زني) است. آنها ممكن است براي رفع تنش دروني يا به قصد كمك گرفتن از ديگران اقدام به «تيغ زدن يا سوزاندن» قسمتهاي مختلف بدن خود نمايند. اما اغلب در بازو ، سينه وشكم ميتوان آنها را مشاهده كرد.

بیشترِ کسانی که اختلال شخصیت مرزی دارند، حوصله‌شان خیلی زود سرمی‌رود. همین باعث می‌شود کارهای تکانشی‌ شان از نوع خطرناک باشد تا ایجاد هیجان کند، مثلا همین رانندگی غیرعادی، مصرف مواد مخدر، قمار یا روابط جنسی پرخطر. البته همه‌ی مرزی‌ها هم دنبال کارهای پرخطر نمی‌روند، بلکه برخی مرزی‌ها ممکن است خریدهای یکهویی بکنند یا اینکه بعضی وقت‌های خاص، یک‌دفعه و بدون اینکه گرسنه باشند، شروع کنند به پرخوری. 

داشتن صفت منفی کاملا طبیعی است. زود عصبانی‌شدنِ بعضی وقت‌ها دردسرساز است، اما اگرشخص مبتلا به اختلال شخصیت مرزی باشد، در مقایسه با دیگر آدم‌های دنیا این دردسرها آن‌قدر زیاد پیش می‌آیند که همه‌ی زندگی اش را تحت تأثیر قرار می‌دهند. 

اختلال شخصیت مرزی

اگر مبتلا به اختلال شخصیت مرزی یا ای آی پی اس باشید، احساس اعتماد و امنیت در روابط با نزدیکان خود برایتان دشوار خواهد بود و میان احساس ستایش نسبت به نزدیکترین اشخاص در یک لحظه و احساس تنفراز آنها در لحظه‌ای دیگر در نوسان خواهید بود. این امر به دشواری حفظ روابط درازمدت می‌انجامد. ممکن است به ” درمان شخصی” بوسیله‌ی مشروب الکلی یا مواد مخدر دست بزنید یا مبتلا به اختلال تغذیه و خود آسیب‌ زنی بشوید.

اگر دچار اختلال شخصیت مرزی باشید کنترل احساس انزوا، اضطراب یا خشم برایتان دشوار خواهد بود و ممکن است به شیوه های گوناگون به خودتان از نظر جسمی یا روانی آسیب برسانید. ممکن است گاهی در یک لحظه اعتماد به نفس خوبی داشته باشید اما لحظه‌ای دیگر، به حالت از خود بیزاری عمیقی فرو بغلطید. بسیاری از مبتلایان به ای آی پی اس از احساس تهی بودن و مشکلات هویتی خود سخن می‌گویند.

شخصیت‌های مرزی با استیصال تلاش می‌کنند نگذارند فرد موردعلاقه‌شان، تنهایشان بگذارد. این وحشت و نگرانیِ از طرد شدن مداوم باعث می‌شود برخی شخصیت‌های مرزی، هم‌نشینی با چیزهایی را ترجیح بدهند که قرار نیست کسی را ترک کنند، مثلا حیوانات، گل‌ها و اشیای بی‌جان. 

سخت‌ ترین بخش زندگی برای شخصیت‌های مرزی، روابط بین‌فردی است. فرقی نمی‌کند این رابطه با مادر و پرستار و رفیق باشد یا رابطه‌ای عاشقانه. بیماران دچار اختلال شخصیت مرزی چون احساس وابستگی و خصومت را هم‌زمان دارند، روابط بین فردیشان آشفته و به هم ریخته‌است. ممکن است به کسی که احساس نزدیکی با او می‌کنند، وابسته شوند، و از طرف دیگر نسبت به دوستان صمیمی خود هم اگر احساس سرخوردگی پیدا کنند، خشمی بسیار زیاد ابراز می‌کنند. بیماران دچار اختلال شخصیت مرزی نمی‌توانند تنهایی را تحمل کنند و برای تشفی خود حتی به نحوی دیوانه‌ وار به جستجوی ایجاد رابطه بر می‌آیند.

همه ی ما ممکن است هر از گاهی بسته به شرایط مضطرب شویم، اما اضطراب در بیماران اختلال شخصیت مرزی با احساسات شدید عصبی، تنش، وحشت و رفتارهای نامناسب همراه میشود. این احساسات اغلب به عنوان یک پاسخ فوق العاده حساس به رفتار و اقدامات دیگران به وجود می آید. بیماران این اختلال احتیاج شدیدی به دوست داشته شدن و مورد توجه قرار گرفتن دارند و عدم پاسخگویی به این نیاز، آنها را بسیار مضطرب میسازد. 

یک نمونه از نوسانات خلقی، افزایش ناگهانی تمایلات جنسی در مبتلایان به اختلال شخصیت مرزی است که باعث می شود با اختلال دو قطبی اشتباه گرفته شود. اما در اختلال دو قطبی، این تمایلات ممکن است یک هفته و یا بیشتر طول بکشد، در حالی که در اختلال شخصیت مرزی نوسانات خلقی به سرعت و در پاسخ به محرک های بیرونی رخ می دهد.


مطابق معیارهای موجود باید دسته کم پنج نشانه از نشانه های زیر را در مورد شخصیت مرزی داشته باشید

  • احساس هراس شدید از تنها ماندن
  • احساس مکرر تهی بودن
  • تصویری مغشوش یا بی‌ثبات از خود داشتن به عبارتی ختلال و اشکال در هویت
  • نوسان شدید میان حالات عاطفی، آزردگی شدید، اضطراب یا افسردگی که چند ساعت، حداکثر چند روز، دوام یابد.
  • روابط پرتلاطم که میان ستایش شدید و حقیرپنداشتن مفرط در نوسان است.
  • خشم شدید و تند که در تناسب با علت آن نیست.
  • تصورات کوتاه مدت مبتنی بر سوء ظن اغراق آمیز یا احساس گذرای غیرواقعی بودن.
  • برانگیختگی بدون تامل که برای نمونه اعتیاد به مواد مخدر، اعتیاد جنسی، اعتیاد به خوردن یا اعتیاد به پول خرج کردن به وجود می آورد.
  • خود آسیب رسانی، فکر خودکشی، صحبت کردن در باره خودکشی و برنامه ریزی برای خودکشی.
  • بروز افکار بدگمانانه (پارانویید) یا علایم شدید تجزیه‌ای به صورت گذرا و در مواقع فشار روانی (استرس)

حتی در صورتی که این علائم را تشخیص بدهید، به این معنی نیست که مبتلا به اختلال شخصیت مرزی هستید. اطلاع از ابتلا به اختلال شخصیت مرزی نیازمند ارزیابی حرفه‌ای است. حایز اهمیت است که مشخص شود که علائم شما معلول عوامل دیگری نیست.

تحت نظر قرار گرفتن شخصیت مرزی ها جهت درمان

اگر مبتلا به اختلال شخصیت مرزی باشید می توانید از روان‌درمانی، بصورت گروهی یا فردی، برخوردار شوید. انواع گوناگونی از درمان وجود دارد که بنا بر تجربه تاثیرخوبی براختلال شخصیت مرزی دارند. رفتاردرمانی دیالکتیکی، DBT، درمان مبتنی بر شناخت روانی، MBT، و طرحواره ‌درمانی نمونه‌هایی در این زمینه است. شما همچنین می توانید از درمان به وسیله مواد دارویی برخوردار شوید.

شما این حق را دارید که بدانید چه گزینه‌های درمانی وجود دارد و نیز از این امکان برخوردار شوید که خودتان نیزدر معالجه شرکت داشته باشید. حایز اهمیت است که شما خودتان دارای انگیزه باشید و به درمانگر خود اعتماد داشته باشید.

اگر شما پیشتر برای درمان مراجعه کرده اید اما به نظرتان این درمان کارآمد نبوده است، نباید نومید شوید بلکه باید دوباره مراجعه کنید. پژوهش ها نشان داده است که آنچه که در معالجه تعیین کننده است شکل درمان نیست بلکه میزان اعتماد ایجاد شده به درمانگر است.
 

امتیاز دهید :
به اشتراک بگذارید :

گزارش

نظرات کاربران

نظر دهید