کم توجهی به کودکان

درگیری زیاد والدین با کار و تکنولوژی و عدم توجه به  نوجوانان باعث آسیب هایی جبران ناپذیر به فرزندتان خواهد شد.در سنین نوجوانی و دوران بلوغ عدم توجه به نوجوانان می تواند زمینه ساز دریافت اطلاعات نادرست از محیط های خطرزا مانند فضای مجازی و ارتباط نامناسب با همسالان شود. اگر خانواده ها زمان لازم را برای پرورش فرزندان اختصاص ندهند و همچنین دولت و سازمان های مربوطه اقدام به آموزش مهارت های لازم نکنند، گمراهی جایگزین درک درست کودک و نوجوان از موقعیت ها و مسائل می شود.به طور مثال همسالان خطرناک با توجیهاتی مثل “این ماده اعتیاد ندارد”، “موجب افزایش یادگیری است”، “لاغری و ایجاد احوال خوش”، نوجوانان را به مصرف تشویق می کنند و در مواردی که اطلاع و توجیهی به فرزند توسط پدر و مادر وجود ندارد، خلاء ها موجب می شود کودک یا نوجوان به دام اعتیاد و مشکلات بزرگ گرفتار شود.

 

اثرات بی توجهی و ناسزا گفتن والدین بر نوجوانان

آسیب های جدی وجود دارد که فرزندان را در این دوران تهدید می کند،هر فرد در سنین نوجوانی در موقعیت حساسی قرار دارد و باید مورد مراقبت و توجه ویژه قرار گیرد زیرا در صورت عدم توجه کافی،در رشد نوجوانان اختلال ایجاد می شود و این بی توجهی به نوجوانان منشاء احساس بی پناهی در اوست.
در واقع فاصله گرفتن والدین ازنوجوانان و رفتارهای سلطه جویانه و استبدادی منجر به ایجاد شکاف ارتباطی بین فرزندان و پدر و مادر می شود و پدید آمدن احساسات منفی نظیر ترس، تحقیر، اضطراب و استرس را به دنبال دارد.
بدرفتاری مانند ناسزا گفتن و بی توجهی به نوجوانان هر دو می تواند بلافاصله یا در طولانی مدت اثرات منفی روانشناختی،جسمی و رفتاری بر نوجوانان بگذارند.نوجوانانی که نسبت به آنها بی توجهی می شود در کنار آمدن با درخواست های زندگی احساس حقارت می کنند و از این رو نسبت به دیگران بد گمان و متخاصم می شوند.در نتیجه ممکن است سبک زندگی آنان شامل انتقامجویی،بیزاری از موفقیت دیگران و انجام دادن هر آنچه احساس می کند سزاوار آنهاست،باشد.نوجوانانی که مورد بی توجهی قرار می گیرند و یا به آنان ناسزا گفته می شود به احتمال خیلی زیاد در دلبستگی و عشق دچار مشکل می شوند و اعتماد به نفس پایینی خواهند داشت و وابستگی زیادی به اطرافیان پیدا می کنند.

عدم توجه والدین به خواسته های نوجوانان منجر می شود که نوجوانان گوشه گیر یا پرخاش گر شوند،به خواسته های شما توجه نشان ندهند و یا چون مورد بی توجهی والدین قرار گرفته اند گرفتار ناهنجاری های اجتماعی می شوند و یا در واقع توجه را از اجتماع و جامعه تقاضا می کنند،جامعه ای که ممکن است پیامدهای مثبتی برای خانواده ها به دنبال نداشته باشد.

بی توجهی به نیازهای عاطفی نوجوانان، طردکردن نوجوانان، اعمال خشونت خانوادگی در حضورنوجوانان، تشویق نکردن نوجوانان، استفاده از مواد در حضور نوجوانان و... که نوجوانان  را از نظر عاطفی مورد آسیب قرار می دهد.


عدم شناخت والدین از میزان سطح درک فرزندان

در ارتباط با فرزندان، اغلب توجهی به مراحل رشد ذهنی، سطح درک و میزان فهم آنان نمی‌شود؛ یعنی والدین می‌انگارند که ‌نوجوانان درست مانند ما می‌فهمد و آن‌چه را احساس و درک می‌کنیم، او هم همان‌طور احساس و درک می‌کند. در‌حالی‌که این طور نیست. توجه دقیق به مراحل رشد، سطح توانایی‌های عقلی، میزان اطلاعات، از وظایف اولیه شناخت کار اولیا و مربیان در ارتباط با کودکان و نوجوانان است. ما عموماً توجه به سطح توانایی‌های عقلی و ظرفیت ذهنی کودکان و نوجوانان نداریم. بنابراین در درجه اول، باید بفهمیم که کودکان و نوجوانان، ‌به نحوی، متفاوت از بزرگ‌سالان می‌اندیشند.
 

عدم توجه به نیازهای فرزندان

عدم توجه به نیازهای اساسی فرزندان (نیاز به نشاط، تفریح، دوست و...) عدم آگاهی والدین نسبت به نقش و وظیفه خود، بیان جملات در قالب امر و نهی، عدم توجه به عنصر زمان و مکان، نداشتن شیوه انتقاد سالم، توصیه‌های مکرر در یک جلسه، عدم توجه والدین به شناخت روحیات دوران رشد، مقایسه جوانان با گذشته پرمشقت خود، منت‌گذاری فرزندان، و بحران بلوغ، عدم شناخت اصول تعلیم و تربیت، عدم آشنایی با روش‌های ارتباط با فرزندان نیز باعث می‌شود که والدین نتوانند به خوبی فرزندانشان را درک کنند.

فقدان این توجهات می تواند منجر به ایجاد صدمات جدی در سلامت و رشد کودک شود. اما چگونه این نوع کودکان به چشم می آیند.نکته اینجاست، قبل از اینکه نشانه های روانشناختی و عاطفی این غفلت ها و بی توجهی ها فرصت بروز پیدا کنند، معمولا ما شاهد آثار فیزیکی بدیهی و آشکار آنها هستیم. برخی از این نشانه ها که به آنها اشاره می شود ممکن است تنها به غفلت از نوجوانان مربوط نباشند و در واقع نشانه های فقر و محرومیت محسوب می شوند.

  • رفتن به مدرسه با لباس های کثیف
  • عدم مراجعه به دکتر در زمان بیماری
  • توجه مداوم به خود در تنهایی و در کنج خانه، به دور از ارتباط با دیگران تا سن 16 سالگی
  • رها شده وبه نوعی فراموش شده
  • زندگی در شرایط خطرناک در کنار دارو و الکل و خشونت
  • فقدان انعطاف لازم برای هماهنگی با مدرسه
  • کودکانی اغلب عصبانی، پرخاشگر و صدمه زننده به خود
  • و بلاخره کودکانی که برای ایجاد ارتباط اجتماعی با سایر کودکان دچار مشکلات جدی هستند.

 

به فرزندان خود علاقه و توجه نشان دهید

برای اینکه به فرزند نوجوانتان توجه نشان دهید به‌دنبال فرصت‌هایی باشید که به او پاداش بدهید  وقتی حرف از پاداش به میان می‌آید بیشترِ والدین فکر می‌کنند منظور فقط پول و هدیه است. اما در حقیقت زمانی که برای فرزندتان صرف می‌کنید، پختن غذای مورد علاقه‌‌اش، بیان کلمات محبت‌آمیز در برخورد با او و حتی در آغوش‌ گرفتنش هم پاداش است. البته اگر وضع مالی‌تان خوب است، بد نیست دست‌ به جیب هم بشوید!

عشق همه‌ی آن چیزی است که نیاز داریم این عبارت را خیلی شنیده‌ایم و به آن باور داریم. خیلی از پدر و مادرها می‌گویند: «خُب معلومه ما بچه‌مون رو دوست داریم.» اما فراموش می‌کنند که شنیدن مکرر «دوستت دارم» معجزه می‌کند. همه‌ی ما به احساس عشق نیاز داریم. دوست‌ داشته شدن، اعتماد به نفس‌مان را در روابط‌، محیط کار و زندگی‌‌ بالا می‌برد.

بنابراین سعی کنید دفعات ابراز عشق به فرزندتان را افزایش بدهید. متأسفانه ابراز محبت در دوره‌ی نوجوانی کاهش می‌یابد، کمتر آنها را در آغوش می‌گیریم و فراموش می‌کنیم که هنوز هم مثل دوران کودکی‌شان به آغوش ما نیاز دارند. نوجوان‌تان را هر روز ۱۲ بار به آغوش بکشید و به او اطمینان بدهید که هیچ روزی بدون ابراز عشق به او نمی‌گذرد. برای ابراز محبت به نوجوان‌تان عبارت‌های مانند بهت افتخار می‌کنم؛خیلی دوستت دارم؛تو فرشته‌ی منی؛تو بهترین بچه‌ی روی زمینی؛تو هدیه‌ی خدا به منی را زیاد بکار ببرید. 

نوازش انواع مختلفی دارد که سه دسته از عمده‌ترین آنها شامل نوازش‌های کلامی مانند ابراز محبت و تشویق و تحسین نوجوانان،نوازش‌های لمسی مانند بوسیدن، در آغوش گرفتن نوجوانان و نوازش‌هایی از طریق زبان بدن مانند نگاه‌های محبت‌آمیز می‌شود.
 

امتیاز دهید :
به اشتراک بگذارید :

گزارش

نظرات کاربران

نظر دهید